احمد شاملو

بهشتِ شما در آرزوی به برکشیدنِ من،

در تبِ دوزخیِ انتظاری بی‌انجام خاکستر خواهد شد؛

تا آتشی آنچنان به دوزخِ خوف‌انگیزِتان ارمغان برم که از تَفِ آن،

دوزخیانِ مسکین،

آتشِ پیرامونِشان را چون نوشابه‌یی گوارا سرکشند.

" قیصر امین پور"

رفتار من عادی است

اما نمی دانم چرا
این روزها
از دوستان و آشنایان
هرکس مرا می‌بیند
از دور می‌گوید:
این روزها انگار
حال و هوای دیگری داری!

اما
من مثل هر روزم
با آن نشانیهای ساده
و با همان امضا، همان نام و با همان رفتار معمولی
مثل همیشه ساکت و آرام

این روزها تنها
حس می کنم گاهی کمی گنگم
گاهی کمی گیجم
حس می‌کنم
از روزهای پیش قدری بیشتر
این روزها را دوست دارم
گاهی
- از تو چه پنهان -
با سنگها آواز می‌خوانم
و قدر بعضی لحظه‌ها را خوب می‌دانم
این روزها گاهی
از روز و ماه و سال، از تقویم
از روزنامه بی خبر هستم

حس می‌کنم گاهی کمی کمتر
گاهی شدیدا بیشتر هستم حتی اگر می‌شد بگویم
این روزها گاهی خدا را هم
یک جور دیگر می‌پرستم

از جمله دیشب هم
دیگرتر از شب‌های بی‌رحمانه دیگر بود:
من کاملا تعطیل بودم
اول نشستم خوب
جوراب‌هایم را اتو کردم
تنها - حدود هفت فرسخ - در اتاقم راه رفتم
با کفش‌هایم گفتگو کردم
و بعد از آن هم
رفتم تمام نامه‌ها را زیر و رو کردم
و سطر سطر نامه‌ها را
دنبال آن افسانه‌ی موهوم
دنبال آن مجهول گشتم
چیزی ندیدم
تنها یکی از نامه‌هایم
بوی غریب و مبهمی می‌داد
انگار
از لابه لای کاغذ تا خورده‌ی نامه
بوی تمام یاس‌های آسمانی
احساس می‌شد

دیشب دوباره
بی تاب در بین درختان تاب خوردم
از نردبان ابرها تا آسمان رفتم
در آسمان گشتم
و جیب‌هایم را
از پاره‌های ابر پر کردم
جای شما خالی!
یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد
یک پاره از مهتاب خوردم

دیشب پس از سی سال فهمیدم
که رنگ چشمانم کمی میشی است
و بر خلاف سال‌ها پیش
رنگ بنفش و ارغوانی را
از رنگ آبی دوست‌تر دارم

دیشب برای اولین بار
دیدم که نام کوچکم دیگر
چندان بزرگ و هیبت آور نیست

این روزها دیگر
تعداد موهای سفیدم را نمی‌دانم

گاهی برای یادبود لحظه‌ای کوچک
یک روز کامل جشن می‌گیرم
گاهی
صد بار در یک روز می‌میرم
حتی
یک شاخه از محبوبه‌های شب
یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است

گاهی نگاهم در تمام روز
با عابران ناشناس شهر
احساس گنگ آشنایی می‌کند
گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را
آهنگ یک موسیقی غمگین
هوایی می‌کند

اما
غیر از همین حس‌ها که گفتم
و غیر از این رفتار معمولی
و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
حال و هوای دیگری
در دل ندارم 
رفتار من عادی است

حسین منزوی

هستی چه بود اگر که مرا و تو را نداشت ؟

کوهی که هیچ زمزمه در وی صدا نداشت

از سنگ و صخره سر زدم از دره رد شدم

دریا شدن مرا به چه کاری که وانداشت

چون بره می چرید بهشت همیشه را

آدم اگر که کار به کار خدا نداشت

دیو و فرشته از ازل ،هم خانه بوده اند

در خلوت کدام دل این هر دو جا نداشت ؟

شاید حسد به خاطر حوا دلیل بود

ابلیس اگر که سجده به آدم روا نداشت

چون مرگ می کشید کمان تیر سرنوشت

بر چشم و پشت و پاشنه یکسان خطا نداشت

سنگی که از فلاخن تقدیر می رهید

کاری به ترد بودن آیینه ها نداشت

پایان رنج های من و تو ؟ مپرس آه !

چیزی که ابتداش نبود انتها نداشت

سرود ابراهیم در اتش احمد شاملو

                                                                         

 

در آوار ِ خونين ِ گرگ‌وميش
ديگرگونه مردی آنک،
که خاک را سبز مي‌خواست
و عشق را شايسته‌ی زيباترين ِ زنان
 

که اين‌اش
	به نظر

هديّتي نه چنان کم‌بها بود
که خاک و سنگ را بشايد.
 

چه مردی! چه مردی!
	که مي‌گفت

قلب را شايسته‌تر آن
 

که به هفت شمشير ِ عشق
	در خون نشيند

و گلو را بايسته‌تر آن
 

که زيباترين ِ نام‌ها را
	بگويد.

و شيرآهن‌کوه مردی از اين‌گونه عاشق
ميدان ِ خونين ِ سرنوشت
 

به پاشنه‌ی آشيل
	درنوشت.ــ

 

رويينه‌تني
	که راز ِ مرگ‌اش

اندوه ِ عشق و
غم ِ تنهايي بود.
 

 

* 

 

«ــ آه، اسفنديار ِ مغموم!
 

تو را آن به که چشم
فروپوشيده باشي!»
 

 

*
 

«ــ آيا نه
	يکي نه
		بسنده بود

که سرنوشت ِ مرا بسازد؟
 

 

من
 

تنها فرياد زدم
	نه!

 

من از
	فرورفتن
		تن زدم.

 

صدايي بودم من
ــ شکلي ميان ِ اشکال ــ،
و معنايي يافتم.
 

 

من بودم
و شدم،
 

نه زان‌گونه که غنچه‌يي
	گُلي

 

يا ريشه‌يي
	که جوانه‌يي

 

يا يکي دانه
	که جنگلي ــ

راست بدان‌گونه
 

که عامي‌مردی
	شهيدی;

تا آسمان بر او نماز بَرَد.
 

 

*
 

من بي‌نوا بند‌گکي سربه‌راه
	نبودم

و راه ِ بهشت ِ مينوی من
 

بُز روِ طوع و خاک‌ساری
	نبود:

مرا ديگرگونه خدايي مي‌بايست
شايسته‌ی ِ آفرينه‌يي
 

که نواله‌ی ناگزير را
	گردن
		کج نمي‌کند.

و خدايي
ديگرگونه
آفريدم».
 

 

*
 

دريغا شيرآهن‌کوه مردا
	که تو بودی،

و کوه‌وار
پيش از آن که به خاک افتي
 

نستوه و استوار
	مُرده بودی.

 

اما نه خدا و نه شيطان ــ
 

سرنوشت ِ تو را
	بُتي رقم زد

که ديگران
	مي‌پرستيدند.

بُتي که
	ديگران‌اش
		مي‌پرستيدند.

 

پارانویا

 

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

دارم کم کم این فیلم را باور می کنم

و این سیاهی لشکر عظیم

عجیب خوب بازی می کنند.

در خیابان ها

کافه ها

کوچه ها

هی جا عوض می کنند و

همین که سر برگردانم

صحنه ی بعدی را آماده کرده اند





از لابلای فصل های نمایش

بیرونم بکش

برفی بر پیراهنم نشانده اند

که آب نمی شود

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم

نشد!

و این آدم برفیِ درون

که هی اسکلت صدایش می کنند

عمق زمستان است در من.



اصلا

از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!

از پروژکتورهای روز و شب

از سکانس های تکراری زمین، خسته ام!

دریا را تا می کنم

می گذارم زیر سرم

زل می زنم

به مقوای سیاه چسبیده به آسمان

و با نوار جیرجیرک به خواب می روم



نوار را که برگردانند

خروس می خواند.

*

از توی کمد هم شده پیدایم کن!

می ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند

یا گلوله ای در سرم شلیک

و بعد بگویند:

" خُب،

نقشت این بود"

گروس عبدالملکیان

اکبر اکسیر

 

                                                                     
خواهش

شیر مادر، بوی ادکلن می داد
دست پدر، بوی عرق
(گفتم بچه ام نمی فهمم)
نان، بوی نفت می داد
زندگی، بوی گند
(گفتم جوانم نمی فهمم)
حالا که بازنشسته شده ام
هر چیز، بوی هر چیز می دهد، بدهد
فقط پارک، بوی گورستان
و شانه تخم مرغ، بوی کتاب ندهد!

                                                                           
قلعه حیوانات

در کوچه، گوسفندم
در مدرسه، طوطی
در اداره، گاو
به خانه که می رسم سگ می شوم
چوپانی از برنامه کودک داد می زند:
گرگ آمد! گرگ آمد!
و من کنار بخاری
شعر تازه ام را پارس می کنم!

                                                                                 
جاذبه

نیروی جاذبه
شاعران را سر به زیر کرده است
بر خلاف منج‍مها که هنوز سر به هوایند
تمام سیبها افتاده اند
و نیوتن، پشت وانت
سیب زمینی می فروشد
آهای، آقای تلسکوپ!
گشتم نبود، نگرد نیست!

                                                                               
ادارات

مثل روزنامه ها، اول همه را سر کار می گذارند
بعد آگهی استخدام می زنند
بچه های وظیفه، یا شاعر شده اند یا خواننده!
خدا را شکر در خانه ما، کسی بیکار نیست
یکی فرم پر می کند، یکی احکام می خواند
یکی به سرعت پیر می شود
و آن یکی مدام نق می زند:
مرده شور ریختت را ببرد
چرا از خرمشهر، سالم برگشتی؟!

                                                                             
ظرفیت

پدر که رفت
حیاط خانه ورم کرد
درخت توت پرید
حوض، عکس یادگاری شد
و ما، یک پراید خریدیم
و مجبور شدیم
ششمین عضو خانواده خود را
به خانه سالمندان ببریم!

                                                                      
حقیقت من

بهزیستی نوشته بود:
شیر مادر ، مهر مادر ، جانشین ندارد.
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
 و من بزرگ شدم.
اما ، هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه می گفت:
گوساله ، بتمرگ!!
                                                                              

زنگ

صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم!

                                                                         
شاهنامه

رخش،گاری کشی می کند
رستم ،کنار پیاده رو سیگار می فروشد
سهراب ،ته جوب به خود پیچید
گردآفرید،از خانه زده بیرون
مردان خیابانی برای تهمینه بوق می زنند
ابوالقاسم برای شبکه سه ،سریال جنگی می سازد
وای...
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند!!

                                                                        
پسته لال

ازآجیل سفره عید
چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛خورده شدند
آنها که لال مانده اند ؛می شکنند
دندانساز راست می گفت:
پسته لال ؛سکوت دندان شکن است !

اکبر اکسیر

                                                                              

 

در چهارم اسفند 1332در محله آبروان شهرستان مرزی آستارا متولد شد.دوران دبستان و دبیرستان را در آستارا و دوره کاردانی و کارشناسی ادبیات را در رشت به پایان رساند. دبیر ادبیات دبیرستانهای آستارا شد. در سال 1357 با ملیحه نظمی ازدواج نمود که حاصل آن دو پسر به نام های عرفان و ایثار می باشد . بازنشسته آموزش وپرورش آستارا و در حال حاضر همراه با طراحی آرم و گرافیک به شعر و نقد شعر مشغول است.

ادامه نوشته

حسین منزوی

                                                              

زن جوان غزلي با رديف «آمد» بود
كه بر صحيفه تقدير من مسود بود
زني كه مثل غزلهاي عاشقانه من
به حسن مطلع و حسن طلب زبانزد بود
مرا ز قيد زمان و مكان رها مي كرد
اگر چه خود به زمان و مكان مقيد بود
به جلوه و جذبه در ضيافت غزلم
ميان آمده و رفتگان سرآمد بود
زني كه آمدنش مثل «آ»ي آمدنش
رهايي نفس از حبس هاي ممتد بود
به جمله دل من مسنداليه «آنزن»
... و «است» رابطه و «باشكوه» مسند بود
زن جوان نه همين فرصت جواني من
كه از جواني من رخصت مجدد بود
ميان جامه عرياني از تكلف خود
خلوص منتزع و خلسه مجرد بود
دو چشم داشت - دو «سبز آبي» بلاتكليف
كه بر دو راهي «دريا چمن» مردد بود
به خنده گفت: ولي هيچ خوب، مطلق نيست!
زني كه آمدنش خوب و رفتنش بد بود

محمد صالح علا

                                                                         

محبوب من اقایی کن من و به غلامی ببر

یه پول سیاه بفروشمو   دوباره مفتی بخر

ارزون ترین جنس حراجی می شم

دور تو می گردم  و حاجی می شم

بگو

                                                                                                

شما که سواد داری ،

ليسانس داری ،

روزنامه‌‌خونی ،

بگو از چيه که من دلم گرفته ؟

 

از « محمّد صالح‌علا »

حسین منزوی

                                                                                          

 

 

نام من عشق است آیا می‌شناسیدم؟
زخمی ام – زخمی سراپا می‌شناسیدم ؟

با شما طی کرده ام راه درازی را
خسته هستم خسته ، آیا می‌شناسیدم؟

راه ششصد ساله‌ای از دفتر حافظ
تا غزل‌های شماها ، می‌شناسیدم؟

این زمانم گرچه ابر تیره پوشیده است
من همان خورشیدم اما، می‌شناسیدم؟

پای رهوارش شکسته ، سنگلاخ دهر
اینک این افتاده از پا ، می‌شناسیدم؟

می‌شناسد چشم‌هایم چهره‌تان را
همچنانی که شماها می‌شناسیدم
 
این‌چنین بیگانه از من رو مگردانید
در مبندیدم به حاشا ، می‌شناسیدم!

من همان دريايتان ای رهروان عشق!
رودهای رو به دریا! می‌شناسیدم

اصل من بودم ، بهانه بود و فرعی بود
عشق « قیس » و حُسن « لیلا » می‌شناسیدم؟

در کف « فرهاد » تیشه من نهادم ، من!
من بریدم ، بیستون را می‌شناسیدم؟

مسخ کرده چهره‌ام را گرچه این ایام
با همین ديوار ، حتی می‌شناسیدم

من همانم ، مهربان سال‌های دور
رفته‌ام از یادتان؟ یا می‌شناسیدم؟

آرايش 4500 ساله چشم در ايران

                                                                         

                                                                                     
براساس حفاري هاي اخير شمال غربي ايران، دانشمندان قدمت آرايش چشم را 4500 سال قبل از ميلاد مي دانند. صورت هاي كشف شده در هفت تپه خوزستان نشان مي دهد كه زنان در 2000 سال پيش از ميلاد لب ها و گونه ها را قرمز كرده و چشم ها را با آرايش، درشت جلوه مي دادند.

 

ادامه نوشته

زبان فارسي به نثر شاملو مديون است محسن خيمه‌دوز

  

شعر نو با شاملو تمام شد همان طور كه غزل با سعدي و حافظ تمام شد. بحث تمام  شدگي نه به معناي مطلق‌انديشي‌ست و نه به معناي بي‌ارزش خواندن آثار بعد از شاملو و حافظ است بلكه به معناي پُر‌شدگي ظرفيت زباني در فرم غزل (با سعدي و حافظ) و شعر نو (با شاملو)‌ست. هر نوع نوآوري در اين دو حوزه شعري ناگزير به ذيلي از سعدي و حافظ و شاملو تبديل خواهد شد كه البته كار كوچكي نيست ذيلي بر صدر بزرگان و نوابغ شدن.

ادامه نوشته

۲۵ دسامبر، سی و چهارمین سالگردِ نبودِ "سِر چارلز اسپنسر چاپلین"

نامه فرج الله صبا منسوب به چارلی چاپلین برای دخترش "ژِرالدین"

ادامه نوشته

احمد شاملو

                                                          

 

‎"من خویشاوند هر انسانی هستم که خنجری در آستین پنهان نمی‌کند.

نه ابرو درهم می‌کشد نه لبخندش ترفند تجاوز به حق نان و سایه‌بان دیگران است.

نه ایرانی را به غیرایرانی ترجیح می‌دهم نه ایرانی را به ایرانی.

من یک لرِ بلوچِ کردِ فارسم، یک فارس‌زبان ترک، یک افریقایی اروپایی استرالیایی امریکاییِ آسیایی‌ام، یک سیاه‌پوستِ زردپوستِ سرخ‌پوستِ سفیدم که نه تنها با خودم و دیگران کمترین مشکلی ندارم بلکه بدون حضور دیگران وحشت مرگ را زیر پوستم احساس می‌کنم.

من انسانی هستم میان انسان‌های دیگر بر سیارهٔ مقدس زمین، که بدون حضور دیگران معنایی ندارم.

ترجیح می‌دهم شعر شیپور باشد، نه لالایی"

... ای دیوانه ...

                                                                               

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم
گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

 

"دکترافشین یدالهی"

 

                                                                                       
وقتي گريبان عدم با دست خلقت مي دريد

وقتي ابد چشم تو را پيش از ازل مي آفريد

وقتي زمين ناز تو را در آسمان ها مي کشيد
... ...
وقتي عطش طعم تو را با اشک هايم مي چشيد

من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلي

چيزي نمي دانم از اين ديوانگي و عاقلي

يک آن شد اين عاشق شدن دنيا همان يک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتي که من عاشق شدم شيطان به نامم سجده کرد

آدم زميني تر شد و عالم به آدم سجده کرد

روز های هفته انگلیسی بر گرفته از روز های هفته در ایران باستان

                                                                                  

 

این ها اسامی ِ اصیل و قدیمی روزهای هفــته در ایران باستان هست:

کیوان شید = شنبه
... مهرشید = یکشنبه
مه شید = دوشنبه
بهرام شید = سه‌شنبه
تیرشید = چهارشنبه
هرمزشید = پنج‌شنبه
ناهیدشید یا آدینه = جمعه

حالا با بررسی ريشه‌های اين واژه ها به این نتیجه میرسیم که:

کیوان شید = شنبه
Saturday = Satur + day
Saturn = کیوان
------------------------------------------------------------------------------
مهرشید = یکشنبه
Sunday = Sun + day
Sun = خور (خورشید) = مهر
------------------------------------------------------------------------------
مه شید = دوشنبه
Monday = Mon + day
Moon = ماه
--------------------------------------------------------------------------------
بهرام شید = سه‌شنبه
Tuesday = Tues + day
* Tues = god of war = Mars = بهرام
---------------------------------------------------------------------------
تیرشید = چهارشنبه
Wednesday = Wednes + day
* Wednes = day of Mercury = Mercury = تیر
--------------------------------------------------------------------------
هرمزشید = پنج‌شنبه
Thursday = Thurs + day
* Thurs = Thor = day of Jupiter = Jupiter = هرمز
-------------------------------------------------------------------------
ناهیدشید یا آدینه = جمعه
Friday = Fri + day
* Fri = Frig = day of Venues = Venues = ناهید

 

۲۰۰ سال با تبهکاران و نیکوکاران در قصه‌های چارلز دیکنز / اینفوگرافی

 

چارلز دیکنز نویسنده کتاب‌هایی چون «انتظارات بزرگ» و «الیور تویست» و خالق برخی از معروف‌ترین شخصیت‌های تاریخ ادبیات جهان است.

 

به گزارش خبرآنلاین، هفتم فوریه 2012، دویست سال از تولد چارلز دیکنز رمان‌نویس قهار بریتانیایی و خالق شخصیت‌های جاودانی چون الیور توئیست و اسکروج می‌گذرد. آنچه در ادامه می‌خوانید نمایه‌ای از برخی معروف‌ترین شخصیت‌های مخلوق این نویسنده است.
 

برای دیدن تصویر در سایز واقعی اینجا را کلیک کنید.

 

توماس ترانسترومر برنده جایزه نوبل ادبی 2011

توماس ترانسترومر متولد 15 آوریل 1931 در استکهلم سوئد است. او نویسنده، شاعر و مترجم است. شعرهای او در سوئد و سراسر دنیا بسیار تاثیرگذار بوده‌اند.

 

ادامه نوشته

کوتاه از زندگی هيوز

                                                                                
  

لنگستون هیوز نامی‌ترین شاعر سیاهپوست آمریکایی‌ست با اعتباری جهانی. به سال ۱۹۰۲ در چاپلین (ایالت میسوری) به دنیا آمد و به سال ۱۹۶۷ در هارلم (محله‌ی سیاهپوستان نیویورک) به خاطره پیوست. در شرح حال خود نوشته است:

ادامه نوشته

شاهکار بینش پژوه

                                                                               
 

نان پاره ز من بستان
جان پاره نخواهد شد
وان را که منم مأوا
آواره نخواهد شد
وان را که منم خرقه
عریان نشود هرگز
وان را که منم چاره
بیچاره نخواهد شد

میچرخم و میرقصم و
مینوشم از این جام
بیخود شده از خویشم و
از گردش ایام
این عشق الهی است
حق لایتناهیست
این عشق الهی است
این شور خداییست

آنکس که رخش بیند
پاداش نخواهد هیچ
بی او به بهشت اندر
یک لحظه بپاید بیش
این عشق الهی است
حق لایتناهیست
این عشق الهی است
این شور خداییست

از خویش برستم من
بر سجده نشستم من
خویشم همه غیر آمد
از غیر گسستم من
بتخانه زدم آتش
آتشکده را خاموش
لات و هول و عظا از پایه شکستم من
لات و هول و عظا از پایه شکستم من

میچرخم و میرقصم و
مینوشم از این جام
بیخود شده از خویشم و
از گردش ایام
این عشق الهی است
حق لایتناهیست
این عشق الهی است
این شور خداییست

 

 

پابلو نرودا ترجمه احمد شاملو

 

                                                                                                                    
          

به آرامی آغاز به مردن می كنی
اگر سفر نكنی
اگر كتابی نخوانی
اگر به اصوات زندگی گو...ش ندهی
اگر از خودت قدردانی نكنی

به آرامی آغاز به مردن می كنی
زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی
وقتی نگذاری ديگران به تو كمك كنند،

به آرامی آغاز به مردن می كنی
اگر برده ی عادات خود شوی
اگرهميشه از يك راه تكراری بروی
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نكنی
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی

تو به آرامی آغاز به مردن می كنی
اگر از شور و حرارت
از احساسات سركش
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامیدارند
و ضربان قلبت را تندتر می كنند
دوری كنی

تو به آرامی آغاز به مردن می كنی
اگر هنگامی كه با شغلت، يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی
اگر ورای روياها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگی ات
ورای مصلحت انديشی بروی



امروز زندگی را آغاز كن
امروز مخاطره كن
امروز كاری كن....

لنگستون هیوز

 

                                                                            
‎"رویاها"

رویاهاتو محکم بچسب
واسه این که اگه رویاها بمیرن
زندگی عین مرغ شکسته بالی میشه
... ... که دیگه مگه پروازو خواب ببینه.

رویاهاتو محکم بچسب
واسه این که اگه رویاهات از دس برن
زندگی عین بیابونِ برهوتی میشه
که برفا توش یخ زده باشن.

----------------------------------------

عطار

 

 

پس همه بر چیست بر هیچ است و بس

هیچ هیچست این همه هیچست و بس

چون  همه    بر هیچ باشد از یکی‌... ...

این    همه   پس هیچ باشد بی‌ شکی‌