با آوازی                                                                                                یكدست ،
یكدست،
دنباله چوبین یار
در قفایش
خطی سنگین و مرتعش
بر خاك می كشید.


« ـ تاج خاری بر سرش بگذارید!»
و آواز دراز دنباله بار
در هذیان دردش
یكدست
رشته ای آتشین
می رشت.
«ـ شتاب كن ناصری، شتاب كن!»
از رحمی كه در جان خویش یافت
سبك شد
و چو نان قویی مغرور
در زلالی خویشتن نگریست
«تازیانه اش بزنید!»
رشته چرمباف
فرود آمد.
و ریسمان بی انتها سرخ
در طول خویش
از گرهی بزرگ
برگذشت
« ـ شتاب كن ناصری، شتاب كن!»
ار صف غوغای تماشاییان
الغازر
گام زنان راه خود گرفت
دستها
در پس پُشت
به هم درافكنده
و جانش را از آزار گران دینی گزنده
آزاد یافت:
« مگر خود نمی دانست، ورنه می توانست!»
آسمان كوتاه
به سنگینی
بر آواز روی در خاموشی رحم
فرو افتاد
سوگواران، به خاك پشته برشدند
و خورشید گرم و ماه
به هم
برآمد.